Peter uit Toronto

2005

Zo. 't Zit erop. 't Is nou wel weer mooi geweest met 2005.
Een turbulent jaar, dat echter door 2006 overtroffen gaat worden.

Prettige jaarwisseling iedereen, ik zie u aan de andere kant van de schutting.
(Vergeet niet uw horloge gelijk te zetten: om 1 uur een schrikkelseconde kado)

xmas

Hoot

Photo Friday - depth of field

Game

De donkere dagen voor en na kerst overspoelen ons weer. Tijd voor spelletjes. Dat is traditie naar het schijnt. Volgens mij zit het in onze genen ingebakken.

Nou zit ik om spelletjes niet verlegen sinds ik stumble-upon. Maar sommige zijn wel heel leuk. Zoals het kleine vrolijke adventure-game samorost. En direct daarna beginnen met deel 2! (Ik kom zelfs in de verleiding om te betalen voor hoofdstuk 2). Zo mooi gedaan!

Updeet: Van dezelfde makers, heel kort maar leuk: The quest for the rest

Maar binnenkort begint natuurlijk het echte werk: Mzsteriax deel 6.5. 24 december. Nouja, game. Puzzel-quest.

Ik moet werken tussen kerst en oud-en-nieuw. Dat wordt nog lastig.

Aqua

Tot mijn blijde verrassing heb ik het verscheidene restaurants volgehouden voor het onvermijdelijke gebeurde.

Bij binnenkomst vraag men wat ik wil drinken, en, net zoals ik in Canada gewend was en overal ter wereld probleemloos verloopt, bestel ik water. Kraanwater. Dat moet je er hier wel bij zeggen. Maar: tot nu kreeg ik het.

Als de dorst gelest is bestel ik meestal een biertje. Dus niemand wordt er slechter van.

Maar gisteren liep ik tegen de allang verwachte muur. In een Italiaans restaurant bestel ik water. Kraanwater voeg ik eraan toe. Want ik heb dorst verduidelijk ik. Maar het mag niet. Ze hebben alleen flessenwater. (Wassen ze daar ook mee af?) Nouja, dan niet. Maar dan ook geen biertje natuurlijk. (Wel fooi, ik ga ervanuit dat het personeel daar niets aan kan doen)

Kijk, restauranthouders, het zit zo: als ik een glas water bestel en krijg voel ik me behandeld als een gast. Als ik ervoor moet betalen voel ik me behandeld als een zak met geld.

Bij deze dus mijn lof voor de restauranthouders die het wèl begrepen hebben: ik kom zeker nog eens terug!

Buur

Sinds donderdag hebben we nieuwe buren. Echte gezelschapsdieren.

Alleen hun muziekkeuze...

Ik verdenk ze ervan dat ze één CD met draaiorgelmuziek hebben. En die constant draaien.

Vanaf kwart over tien 's ochtends.

Zonder dat zou de familie Caroussel echt een welkome toevoeging aan de straat zijn geweest.

Boef

Gekrabbel. Wat is die kat aan het doen? O wacht, 't begint te regenen natuurlijk. Ik hoor de regen op het dak.

Een plok. Ik kom overeind. Wat die kat ook aan het doen is, dit mag ie niet. Ik grabbel naar mijn bril, sta op en loop naar de trap.

Tot ik een gezicht zie in het open zolderraampje. Een onaangename ontmoeting om twee uur 's nachts. Voor beide partijen.

De inbreker - man, blank, donkere kleren, géén lange witte baard - beweert op zoek te zijn naar een slaapplaats, iets om te kraken. Misschien heeft ie nog gelijk ook, maar eerlijk gezegd interesseert me dat maar matig. Ik heb de telefoon al gepakt en bel 112. Toeduudiee? Wat? Bestaat niet? Zit ik dan nog met het Canadese alarmnummer in mijn hoofd? Nee dus. De 1 van dat toestel is niet helemaal lekker. Nog een keer, harder drukken.

De inbreker heeft het allemaal niet afgewacht. Flauwe vent.
Even later bezoek via de voordeur. De agent verbaast zich met mij dat de inbreker blijkbaar via verschillende daken ons huis bereikt heeft. Veel meer kan ie ook niet doen - de vogel is gevlogen, of zit waarschijnlijk een paar daken verder te wachten tot alles veilig is.

Mag je van een agent verwachten dat ie zich door je dakraamptje wurmt en een wilde achtervolging op de daken inzet? Nee he? Ergens toch wel jammer hoor.

Brak

Zo eens in de zoveel tijd krijg ik een gezondheidsaanval. Maar nooit een overall-totaal-macrobiotisch-onbespoten-verse-kruiden-veel-bewegen type gezondsheidsaanval, nee, om de een of andere reden pas ik meestal één dingetje in mijn dieet aan. En om de een of andere reden is het ook altijd tijdelijk. Maar wel leerzaam. Zo heb ik eens een paar maanden de koffie laten staan, een paar maanden gemontignact (oeps, zei ik gezond?), een tijdlang geprobeerd alle geraffineerde suiker te vermijden (bijkans onmogelijk)en een periode "prehistorisch" gegeten (zo'n beetje het voorgaande bij elkaar)

Nu is het de beurt aan het zout.

Als ik me goed herinner - verbeter me als ik het fout heb - eet de gemiddelde westerse mens zo ongeveer 14 keer zoveel zout als we nodig hebben. Je hoeft dan ook niet bang te zijn dat je met een zoutarm dieet te weinig binnenkrijgt. Dat kan helemaal niet. Overal zit zout in. En is zout aan toegevoegd.

En daar probeer ik nu op te letten. Ik laat de chips staan (mijn grootste offer), hou me een beetje in met kaas, en kan eigenlijk geen kant-en-klare producten meer kopen. Zout toevoegen deed ik toch al nooit. Met dat alles moet het toch mogelijk zijn om mijn overconsumpie terug te brengen naar zeg 4 keer zoveel als nodig?

Ik had natuurlijk van tevoren mijn bloeddruk moeten meten, en dan na een maandje weer. Kijken of het verschil maakt. Maar ach. Zo wetenschappelijk pakken we het niet aan. Wel is het een ideale gelegenheid om eens flink met kruiden te experimenteren.

Buis

Ik kijk weer steeds meer TV. Na een maandje wikken en wegen besloten we toch maar kabel-TV te nemen. De kat is ons dankbaar - achter de computer zit het niet half zo lekker op schoot. Jammer dus voor 'm dat ik ook op m'n laptop TV kijk.

Net bijvoorbeeld naar een paar heerlijke uitzendingen van de Keuringsdienst van Waarde gekeken. Geweldig, wanneer je zelf wilt, en zonder reclame. Dat is de toekomst.

TV via internet, zoals Uitzending gemist, is dus niet alleen voor expats!

Boog

De verwerking van mijn foto's loopt nogal achter. Met als gevolg dat ik soms niet meer weet waar de foto's in kwestie van zijn. Dat is lang zo erg niet als het lijkt: google helpt wel.

Zo heb ik zojuist het onderwerp van onderstaande foto teruggevonden met de tekst:

ANNO DECIMO EDWARDI SEPTIMI REGIS

Zo gaat de lol er wel af

Weet u het zonder spieken?

Brug

Amsterdam noord

Op grote afstand kwam me het gerinkel al tegemoed. De brug ging open. Of dicht, afhankelijk van hoe je dat soort dingen ziet.
Naderbij gekomen zag ik dat er wat problemen waren. Er stonden nog auto's op de brug. Omdat drie van de vier bomen al dicht waren stonden zij voor een rood stoplicht te wachten. En dat stoplicht sprong niet op groen, want ja, brug open.

Aan mijn kant van de brug begon een vrouw eens lekker naar de rij auto's op de brug te toeteren. Dat had gevolgen. Met elke toeter werd de vrouw lelijker. Uiteindelijk begreep het rijtje auto's dat ze zich met ware doodsverachting het spitsverkeer in moesten ritsen. Wat nog niet meeviel, want dat had een groen stoplicht. Maar na zo'n drie minuten was het dan zover: de vierde boom kon sluiten en de Zaandam, geduwd door de Esperance kon onder de brug door. (Dat is niet correct, als ie er onderdoor had gekund had de brug niet open gehoeven. Maar hoe noem je zoiets dan?)

Daarna sloot de brugwachter de brug weer. Tenminste, dat was het plan. Op driekwart bleef ie steken. Brug een stukje omhoog. Naar beneden. En op. En neer. En op. Terwijl er stoom uit de auto van de toeterteef opsteeg wist de brugwachter uiteindelijk de brug in het gareel te dwingen.

En zo kon iedereen welgemutst zijn weg vervolgen. Zonder te wachten tot het rode licht gedoofd was, want die vijf seconden konden er echt niet meer af.

GEEN koopzondag?!

Nou breekt toch mijn exexpatklomp.

We wonen in een winkelstraat maar veel van onze spullen staan nog ver weg in de opslag. Toen een paar weken terug de verhuizing daarvan niet doorging meenden we dat de eerstvolgende mogelijkheid wel januari zou zijn. Wegens ingelaste koopavonden in november en december.

En nou blijkt de originele eerste-zondag-van-de-maand koopzondag niet door te gaan. Terwijl het notabene de dag voor Sinterklaas is. Ik geloof niet eens dat ik mijn best ga doen om de middenstand in dit landje te begrijpen.

Sweet

Sugar candy, 1st Albert Heijn shop, Zaandam